YAZILMAMIŞ DESTAN ANADOLU(Zeynep Küpeli)

Bizim buraları sen bilmezsin. Sadece kendi gezdiğin yerde çiçek açar, yalnız oraya bahar gelir sanırsın. Oysa bizim köy her zaman öyle güzel ki, her bakışımda içim aydınlanır. Bize ne kadar oraları övsen de nafile. Biz, buranın o engebeli yollarının yanındaki çeşmelerden su içmeye alışığız. Sen oradaki uzun kubbeli, rengârenk mozaikli tapınakları gez; ruhunu titreten orkestraların derin seslerine dal. Bizse etrafa bakalım; eski evimizdeki yıpranmış duvara asılmış kırık çinide, ıstırap çekenlerin acıklı nefeslerinde, yani hayatın ta kendisinde sanatımızı bulalım. Öğlene doğru yayladan inerken bir zeybeğin dansına dalar, uzun uzun izlerim. Belki bu sana değişik gelebilir. Sen orada bale yapanları izlerken sanatınızı ararsın. Sen gidip o meraklı bakışlarınla bir kadın heykelini süzebilirsin. Ben, pazarda yetiştirdiği ürünlerin hepsini satan köylünün yorgun ama gururlu bakışlarında senin gördüğünden çok daha fazlasını görür, anlarım. İşte biz, halkın yaşamıyla yoğrulmuş bu samimi sanatı seçiyoruz.