Anadolu(Gökay Güneş)

Canım Anadolu… Her köşesi ayrı bir tablo gibi. Sabahın ilk ışıklarıyla dağların üstüne ince bir sis çöker, güneş yükseldikçe sis yavaşça dağılır. Gökyüzü masmavi bir deniz gibi açılır, kuşların kanat sesleri yankılanır. Uzakta köy evlerinin bacasından ince dumanlar yükselir, ekmek kokusu havaya karışır.Toprak, her mevsimde başka bir renge bürünür. İlkbaharda yemyeşil olur, yazın altın sarısı tarlalarla parlar, sonbaharda kızıl yapraklarla süslenir. Her yerin ayrı bir hikayesi, her rüzgarın taşıdığı bir anısı vardır.Anadolu’nun insanı da tıpkı toprağı gibi sıcak ve cömerttir. Kapısını çaldığında gülümsemeyle karşılanırsın, sofrada yerin her zaman hazırdır. Belki şehirlerde bu kadar içtenlik bulamazsın, ama burada bir selam bile insanın içini ısıtır.

İşte bu yüzden, Anadolu bana sadece bir toprak parçası değil, geçmişle bugünün el ele verdiği bir yuvayı hatırlatır. Her taşı, her ağacı, her köy yolu bana “evindesin” der gibi.